Je voelt best aan wanneer het schuurt. Als iemand iets van je vraagt terwijl je eigenlijk geen ruimte hebt. Of als iemand over je grens heen gaat. Of iets zegt of doet dat je raakt - ook als het niet direct tegen jou gericht is.

En toch is het lastig om daar woorden aan te geven. Dus pas je je aan, slik je iets in, zeg je ja terwijl je nee denkt. Omdat je geen gedoe wilt, niemand wilt teleurstellen. Of niet overgevoelig, lastig of ongezellig wilt overkomen.

Totdat de spanning oploopt. In je hoofd, in je lijf, in de manier waarop je reageert. En dan ben je moe, sneller geïrriteerd of baal je van jezelf. Terwijl je eigenlijk vooral verlangt naar rust.